Tüm çaresizliği ve mutluluğuyla hikâyesinde kaybolmuştu.19:10 nefes alınabilen bir boşluktu.Bazen hayatta kalmasını sağlayan şeyin bu olduğunu düşünürdüm:Hayal gücünü bir zırh gibi kuşanması;kelimeler ve çizgilerle kurduğu küçük dünyanın, dış dünyayı geri püskürtmesi.
Bu kitaplar daha güvenli,daha şefkatli ve anlayışlı bir dünyaya açılan bir kapıydı. Ve önümde açılan dünya duyduğum acıya katlanabileceğim ,ona dokunabileceğim ve sonunda onu serbest bırakabileceğim bir yerdi.