Elif Unsal
@elifunn
4 okur puanı
Ağustos 2021 tarihinde katıldı
“Mapushaneye ilk giren insan şaşırmıştır.Dünyadan apayrı düşmüş gibi olur.Sanki başka bir dünyadadır.Uçsuz bucaksız bir ormanda kaybolmuştur.Ondan da beter.Topraktan evden barktan,sevgiliden,her şeyden bütün bağlarını koparmışçasına uzaktır.Bir derin ıpıssız boşlukta döner.Sonra başka bir hali daha vardır yeni mahpusun,taşı toprağı,duvarı,o azıcık görünen gökyüzünü kapıyı,demir parlaklıklı pencereleri bile düşman sayar kendisine.Hele bir de parası yoksa,bir köşede boynu bükük kalakalır.”
“Toprağına göre yetişir,büyür,gelişir.
Kıraç toprakta büyüdü.
Binbir bela ...Boy atamadı.”
“Başını iki eli arasına alıp,dalıp gidiyor. Bütün canı,hayatiyeti,kini,sevgisi,korkusu gücü kocaman gözlerine toplanmış. Gözlerinde arada bir,iğne ucu gibi bir pırıltı yanar söner.Keskin,batan bir pırıltıdır bu!Bu pırıltıdan korkulur.Korkunçtur. Parçalamaya,atılmaya hazırlanmış kaplanın gözlerinde de aynı pırıltı yanar söner mutlak.Bu nereden gelir?Belki yaratılıştadır.En doğrusu,çekilen işkencede,dertte,beladadır.”