Ah! Bir de insanlardan daha çok severim kedileri. Onların tatlı imparatorluklarında yaşadıktan sonra, insanların 'devlet' anlayışını kim sevebilirdi sahi?
Ama sensizlik o kadar yormuştu ki beni
Saçımdaki aklara dahi üzülememiştim
Daha on sekizimdeyken harcadığım gençliği
Seninle birlikte mahvettik bu zavallı bedeni
Ama seni gördüğüm her an gelen bu sevgi
Hiç değişmemişti, bir çocuğun sevinci gibi
Yalnız, kuytu bir karanlıktayım
Kimse yok yanımda ama ben
Burda, kendimle bi'başımayım
Düşüncelerim bile terk ederken
Hayalimiz bile yok oluyorken
Yine de senin varlığın olmamış gibi
Olmuyordu, anlamıyorsun