Elinora Yoru
@elinorayoru
Nasıl desem, işim gücüm sanat?
Ressam
Ankara Üniversitesi
2 okur puanı
Ocak 2025 tarihinde katıldı
Hayatın içine giriyoruz daha doğmadan. Sonra başlıyor bütün koşturmaca. Her zaman bir şeyler için çabalıyoruz. Okulda, işte, aile ilişkilerinde, arkadaşlık ilişkilerinde, sevgili ilişkisinde toparlamak gerekirse her ilişkide ve her yerde hep bir şeyler için çabalıyoruz. Sonra en ufak sorunu kendimize dert edinip bu koşturmacanın içinde kendimizi bunalıma sokup mutlu olmayı bekliyoruz.
Tüketim çılgınlığı bir çığ gibi büyümeye devam ederken kendimizi buna kaptırmaktan alıkoymayıp istediğimiz herhangi bir şeyi satın alarak tatmin olmaya çalışıyoruz. Her an bir telaş, bir kaygı içindeyken hâlâ mutluluğu kovalıyoruz. Ters yöne giden bir otobüsteyken varacağımız yere ulaşmak istiyoruz hâlâ. Keşke artık mutluluğun peşinden koşmayı bırakıp, önce mutluluğun ne olduğunu öğrensek. Çünkü mutluluk sandığımız gibi biz peşinden koşunca yakalayabileceğimiz bir şey değil. Çünkü koştuğumuz yol boyunca aradığımız o mutluluğa hep teğet geçtik. Biraz da oturup mutluluğu kendi içimizde oluşturarak hayatın telaşından elimi ayağımızı çeksek de boşa kürek çekmekten kurtulup mutlu olsak...
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Beni kavrayan o sıcaklık
İçimi doldururken huzurla,
Başımı döndürür, sarhoş hissederim...
Bir parça korku dokunur ruhuma..
Giderse, kaybolursa
Ne yaparım, ne ederim derken
Çarparken sıkışır kalbim!
Ve sonrasında
Senin o candan sarılışın
Serbest bırakır, kanatlandırır kalbimi.
Bu da senin bilmediğin,
Bir diğer
Seni seviyor olma sebebim S...
-Elinora YORU
ay bir ay
ıslak gecenin ışıltıları
arasındaki
kendini saklayan bir elması
tanrılar ve melekler
korumaya çalışır hep bir çaba ile
gün doğarken
kaybolmasın diye
sarıp sarmalanan şefkat ile
kendini yeniler hep zevk ile
-Elinora YORU
Bak pencereden dışarı.
Dışarı ak gibi sessiz,
Cam gibi buğulu.
Kar taneleri var.
Bilinmezlik içinde düşüyor,
Son kar taneleri bilinmezlik içinde üşüyor.
İlk ve son kez varıyorlar ıslak zemine.
Sonra yok olup gidiyor her bir tane.
Kimse fark etmeyecek bile
Ne düştüklerine
Ne de üşüdüklerine
Kimse bakmayacak bile
Herkes amade lakin,
Yalnızca kendilerine.
İnsan var olduğundan beri,
Yalnızca kendine amade...
-Elinora YORU
Yürümekteyim yine bu soğuğu taşıyan sokaklarda.
Ankara burası, gri dumanlı ayaz şehir...
Vuruyor rüzgarını suratıma,
Sonra geziniyor saçlarımda...
Soruyor yüreğime,
''Yorulduysan götüreyim mi seni de?''
Suskun yüreğimde
Yok mecal de ses de
Sızlıyor sadece.
Gidemeyeceğini bildiği halde
Gitmek istemesine.
Sızlıyor sadece...
Güz üzerinde atarken,
Geçip giden rüzgara
Cevap vermek istemekte.
Uzanıp gökyüzüne
Cevap vermek istemekte,
''Götür beni de...''
-Elinora Yoru