Işığı göremiyorum, en aydınlık günde bile.
Sanki ölüme yakınım; hissiz ve dengesiz bir insan gibi,
Aşk nedir unuttum...
Senin bana şiirlerinde yazdığın onca yalan gibi.
Dalgaların dibinde boğuldum.
Kesildi nefesim; öleceğim an bile diledim,
Kalbinin karanlığında boğulmanı...
Elimi uzattım geri itildi sahte pençelere.
Güneş yüzünü döndü, Kıyamet yolu göründü bizlere,
𝘈𝘴ı𝘬𝘭𝘢𝘳 𝘷𝘦 𝘪𝘯𝘵𝘪𝘬𝘢𝘮 𝘢𝘵𝘦𝘴𝘪𝘯𝘥𝘦 𝘬𝘢𝘷𝘳𝘶𝘭𝘢𝘯 𝘬𝘢𝘭𝘱𝘭𝘦𝘳𝘦.