Yepyeni bakış açıları getirmekten ziyade zaten bildiklerimizin, okuduklarımızın üstünden geçen bir kitap olmuş. Bütün Beyinli Çocuk, Dramsız Disiplin gibi kitapların özetini okur gibi hissettim kendimi. Yazılmak için yazılmış bir kitap gibi daga ziyade.
Nasıl oluyor da, kolsuz ve bacaksız doğan insanlardan faydalanmayı
akıllarından bile geçirmeyen dürüst ve duyarlı kişiler, düşük bir zeka düzeyiyle
doğanları istismar etmekte bir mahsur görmezler?
Annemin sesi, dualarının
kabul olunduğundan emin olmasından ve Norma’nın normal zeka belirtileri
göstermesinden sonra değişmeye başlamıştı. Sadece sesi değil, bana dokunması,
bakışı duruşu bile – her şeyi değişmişti. Sanki bedeninin manyetik kutupları yer
değiştirmiş ve daha önce kendisine doğru çektiği şeyleri şimdi geri püskürtmeye
başlamıştı. Şimdi görüyorum ki, Norma bizim bahçemizde bir çiçek gibi
açtığında, ben yabani bir ot olmuştum. Sadece kimsenin beni görmediği
köşelerde ve karanlık yerlerde yaşamama izin verilecekti.
Fazla abartılmış bir kitap olduğunu düşünüyorum. Konusu ilginç diyebilirim, tamam ama o kadar. Karakterler sığ, olay çok yüzeysel anlatılmış. Daha farklı bir yere götürülebilirdi rahatlıkla. Ortaokul düzeyine hitap edecek şekilde yazılmış. Bu kadar popüler olması ilginç.