Nasıl oluyor da, kolsuz ve bacaksız doğan insanlardan faydalanmayı
akıllarından bile geçirmeyen dürüst ve duyarlı kişiler, düşük bir zeka düzeyiyle
doğanları istismar etmekte bir mahsur görmezler?
Annemin sesi, dualarının
kabul olunduğundan emin olmasından ve Norma’nın normal zeka belirtileri
göstermesinden sonra değişmeye başlamıştı. Sadece sesi değil, bana dokunması,
bakışı duruşu bile – her şeyi değişmişti. Sanki bedeninin manyetik kutupları yer
değiştirmiş ve daha önce kendisine doğru çektiği şeyleri şimdi geri püskürtmeye
başlamıştı. Şimdi görüyorum ki, Norma bizim bahçemizde bir çiçek gibi
açtığında, ben yabani bir ot olmuştum. Sadece kimsenin beni görmediği
köşelerde ve karanlık yerlerde yaşamama izin verilecekti.
“İşte tam da o dönemde, Drogo, insanların her zaman birbirlerinden uzakta olduklarını fark etti, birisi acı çektiğinde, acısı sadece kendisine ait oluyor, hiç kimse o acıyı birazcık olsun dindiremiyordu; bir insan acı çektiğinde diğerlerinin, duydukları sevgi ne denli büyük olursa olsun, bu yüzden acı çekmediklerini ve yaşamdaki yalnızlığı işte bu durumun oluşturduğunu fark etti.”
.
“Sonra mı? Sonrası bu kadar,” diyordu Ortiz, boyun eğen bir gülümsemeyle. “Sonra biraz daha bekleyeceğim... İşte gerektiği biçimde yapılan görevin ödüllendirilmesi bu kadardır...” diye tamamlıyordu sözlerini şaka yaparak.”