Elif
@eliyld
Bir daha TikTok halkının övdüğü bir kitabı okursam…
Bu kitap sıkıcıydı. Hani aşıııırı sıkıcıydı, bir noktadan sonra geçe geçe okudum. Hiçbir duygu hissedemedim. Ne Autumn’a karşı ne Finn’e karşı. Kitap dümdüz yazılmıştı doğru düzgün betimleme bile yoktu. Bir liselinin günlüğünü okuyor gibiydim. Fazlasıyla övülen bir kitap, yabancıların zevklerinin berbat olduğunu düşünmeye başlıyorum artık. Goodreads’de yorumları okurken yazarın kendi kitabına beş puan verdiğini gördüm. Kitaptan daha da soğudum.
Ben çok tehlikeliyim hığğ
“Bir fare olduğumu zannediyorlardı aslında. Ancak aralarına bir canavar aldıklarından haberleri yoktu henüz.”
Mesela zerre anlamlandıramadığım birkaç satırdan birisi. Niçin senin bir canavar olduğunu düşünsünler? Henüz ne olmuş, ne yapmışsın ki böyle ‘ben tehlikeliyim hığ’ tarzı triplere giriyorsun.
Adam mı öldürdün, millete katliam mı yaptın.
Ben bir canavarım hığ ben tehlikeliyim hığ
bi sus.
Madem canavar olduğunu düşünüyorsun ne diye pısırık gibi takılıyorsun sürekli? Ruby sürekli özür diler, mızmızlanır durur ama oturup bir iki mantıklı karar bile alamaz, sinir krizi geçirdim okurken.
Ruby’nin Liam’la olan bir iki sahnesi hoştu sadece onun dışında kitap fazlasıyla keyfimi kaçırdı.
Karakterlerin kişiliği yoktu, okurken dümdüz hissettim. Dümdüz kitaptı. Çok zorlama duran yerler vardı, gözlerimi devirmekten yoruldum kitabı okurken.
15 yaşlarında falan olsaydım bu kitabı belki beğenirdim ama 15 yaşında değilim. Saçma -aşırı saçma- ve mantıksız bir düzine şey vardı kitapta. Daha fazla okumaya dayanamadım ve yarım bıraktım
Ne diyeceğimi bilemiyorum. Uzun zamandır beni böylesine derinden sarsan bir kitap okumamıştım. İlk başlarda fazla beklenti içerisinde değildim ama okumaya devam ettikçe beklentim katbekat arttı, elimden bırakamadım. Öylesine sürükleyiciydi ki zamanın nasıl geçtiğini anlamadım. Yaklaşık on iki saattimi bu kitabı okuyarak geçirdim.
Eden’nın kendi iç dünyasında verdiği çatışmalar, travmayla baş etme süreci çok gerçekçi ve başarılı işlenmiş, yazar bu konuda kesinlikle hakkını vermiş. Bazı yerlerde farkında olmadan ağladığımı hatırlıyorum.
Kitapta beni en çok etkileyen yerler Eden ve Josh’ın birlikte oldukları anlardı, aralarındaki bağ hem çok kırılgan hem sımsıcaktı. Eden’nın yaşadığı olayların daha erken çözüme kavuşmasını bekliyordum ama kitabın sonlarına doğru kontrolü tamamen kaybetmesi ve intihar düşünceleri geliştirmesi beni çok korkuttu.
Eden’dan asla nefret etmedim. Bazı okurlar onun davranışlarını hatalı bulabilir ama kitabı okurken ben onunla fazlasıyla empati kurdum ve hiçbir yerde onu gerçekten haksız bulmadım. Ne yaptığını bile bilmeyen, kafası karışık bir çocuktu sadece.
Bana kalırsa kitabın en can alıcı noktası Eden kendi içinde bir savaş verirken en yakınındakilerin bunu fark edememesiydi. Dört yıl boyunca kendi yatağında bile yatamıyor, gecelerini uyku tulumunun içinde geçiriyor ama kendi ailesi bile çektiği acıyı anlayamıyor.
Hele o abisi… kavga ettikleri sahnede, Eden’nın bağırıp ondan nefret ettiğini söylediği an içime bir su serpildi.
Ve Josh’la yeniden buluştukları sahne… İçim gitti resmen. Ağlamaktan helak oldum.
Kısacası, bu kitap sadece bir hikâye anlatmıyor, içinizi parçalıyor ve sizi düşündürüyor.
Daha önce aklınızın ucundan bile geçmeyen şeyleri sorgularken buluyorsunuz kendinizi.
Bu yüzden uzun bir süre bu kitabın etkisinden
Gene bir kitaba büyük bir beklentiyle başlayarak hayal kırıklığına uğradım. Yazım tarzı çok basitti, kurgu basitti, karakterlerle bağ kuramadım, her şey inanılmaz bir basitliğe sahipti. Beğenmedim
