mustafa çiçek
@elmustasfa
Hiç
Reklam
Kalabalık şehirde, dost, aile kalabalığı arasında olduğu halde; ne deniz dibinde, ne de yeryüzünde benzeri olmayan korkunç yalnızlığı içinde Ivan ilyic son zamanlarda yüzünü kanepenin arkaligina çeviriyor, ancak geçmişin hayaliyle yaşıyordu.
Bazı dakikalar, geçirdiği acı buhranlarindan sonra -kendi kendine bile açıklamaktan çekindiği halde- hasta bı çocuğa acidiklari gibi, ona da acimalarini istiyordu... Çocuklar gibi sevilip avutulmayi, birisinin başında ağlamasını istiyordu.
Ölum uçurumunun kenarında yalnız başına, yanında bir anlayıp aciyani olmadan böyle yaşamaktı kaderi...
Bu ölüm herkeste, yakın bir dostun ölümünü duyan herkesin hissettiği gibi, ölenin kendileri değil de başkası olmasi sevincini uyandırmıştı.
Reklam