Sıla
@els_
Uyuşuk parmak uçlarım, hayatımı çizmeye çalışıyor.
Manisa'da ve bilmediğim diğer yerlerde gençlere işkence ediliyor. Ölüm bir kez daha kazanıyor ve alkışlanıyor. Televizyonun karşısında oturup o küçük çocukların bir daha geri dönemeyecek diplere indiklerini, nefreti ördüklerini leblebi yiyerek, biralarımızı devirerek ve zappinge devam ederek izliyoruz. Oradaydım. Keşke onları hiç tanımasaydım, ergenlik kokan yüzlerini öpmeseydim. Sabahlara kadar devrim türküleri söyledik. Gençliğe ve inanca bir kez daha aşık oldum. Şimdi şiir bile onların kanayan vücutlarının yanında anlamsız ve yaşlı kalıyor.
Ama anlatmak için yine sözcüklere ağlamam gerek.
Reklam
Kar yağarken çocukları kurşuna dizdiler. Herhangi bir nedeni yoktu. Ne ellerini, ne de gözlerini bağladılar. Soru sorulmadı. Yalnızca en esmer olana ağaca bakmaması söylendi.
O da gözlerini askerin çamurlu botlarına çevirdi. Sonra sessizlik oldu. Çocuklar hiç üşümediklerini fark etmediler. Korkuyorlardı, nedenini boşverdiler. Yalnızca esmer çocuk ikide bir ağaca bakıyor, ıslak bir kızarıklık rüzgarla gözlerine bulaşıyordu. Sarı dişleriyle alt dudağını ısırarak, "lanet olsun" dedi. "Ben kötü bir şey yapmadım ki. Neden dövüyorlar bizi. Sadece duvarlara yaşamak istediğimizi yazdık. Daha iyi bile değil sadece yaşamak istediğimizi. Bağırmış da olabiliriz. Belki sokaklarda çok hızlı yürüdük, belki botlanmızın sesi biraz fazla çıktı. Ama biz üşümemek için koşuyorduk. Belki de baba bütün suç senindi." Yağmur yağıyordu ve çocuklar ilk kez bir şey hissettiler.
Dönecek yerleri yoktu. "Ayağıma bakma" diye bağırdı asker. "Ben de bir şey yapmadım.
Ama bir suçlu gerek adalet için. Ve adalet için kurban gerek bir kahramandan çok." Ama çocuklar yine de askere bağırmak istediler: "Neden av tüfekleriyle vuruyorsunuz, neden salıncakların ipleriyle boğuyorsunuz, neden yağmurdan sığındığımız duvarların altında taşa tutuyorsunuz. KALBİNİZİ SÖKÜP ALAN BİZ DEĞİLDİK Kİ..."
Açlıktan ölmeyenlerin sokakta kurşuna dizildiğini bilip bilmediğimi soruyorsun.
Müziği değiştir, canım fena yanıyor
Korktum, ben de seviyorum, hem de nasıl...
Korkuyorum. Tanrı şahidim olmuyor ki. Sen şahidim olmuyorsun ki.
Kırmızı. Sana, sadece kırmızı demeliyim. Ben başaramıyorum kırmızı. Hatırlamak dışında bir mucizem yok. Bir şeye inandım. Bir şeye ve sadece bir kere ağlayarak dans ettim. Oysa hayata bağlanmak için ayağa kalkmıştım.
Reklam