ElvanÇ.
@elvancevik
1 Temmuz
21 okur puanı
Mart 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Psikanalitik kurama dair okumalarımı derinleştirdikçe psikoloji metinleriyle arama uçsuz bucaksız bir mesafe giriyor. Okurken her şeyin mutlak ve belirli oluşu, tanımlı oluşu beni o kadar sıkıştırdı ki. Yalnızca bedenle ilgili kısımlar istifade edilebilir geldi. Gestalt kuramının psikodramadan beslendiği alanları seviyorum
Reklam
Başarısız bir “masumiyet müzesi” kopyası gibi
Sansürü aradan kaldırıp hikayeyi anlatabilmesi bile 60 sayfasını aldı. Arzuyu çiğ biçimiyle anlatmak dışında bir formül bulamadığı için bizi gereksiz bir dolu sohbetle baş başa bırakıyor.
Kitabı okurken kendi ilk bisikletimi hatırlayıp durdum. Pembe küçük ve üç tekerleği vardı. Nedense iki tekerlekle sürmem bekleniyordu. Üç tekerle sürmem bebeksi ve kapasitesiz görülüyordu. 5 yaşındaydım. Bir sabah cesaretle o tekerlekleri çıkarması için abimden ricada bulundum. Yaparım gibime geliyordu, ne kadar zor olabilir. Zordu yapamamış ve müthiş bir hüsranla ağlayarak eve koşmuştum. Ağlamak ve yakınmak istiyordum. Nedense bu duygum karşılık görmüyordu. “Mızmızlanan küçük kız”dım, denesem yapabilirdim, ağlayacağıma daha çok uğraşmalıydım. Böyle cümleler çınlıyor kulağımda. Birinin bunu öğretmesi gerekmiyor muydu? Yaşamda her şey böyle el yordamıyla mı öğrenilecekti yalnız başıma? Bir noktada annem abime yetersizliğimin manifestosunu verir gibi “tamam bırak yapamaz zaten o git tak şunun ek tekerleklerini” diye emir verdi. Benden ümidi kesmişti. Blöfse de sağlam bir blöftü. Ağlayarak abimin peşinden bahçeye koştum ve takmaması için yalvardım. Yapamadığımı kabul etmemesine ihtiyacım vardı. Aynı gün öğlene doğru sürmeyi öğrendim. Ama yalnızca sağa doğru dönebildiğimi her sola dönüşümde düştüğümü hatırlıyorum. Yine de ıslak ve neşeli gözlerimle bunun haberini anneme vermekten çekinmemiştim.
Bir anda içimi yumuşatacak bir şeyi hatırladım. Bana bir bağlantı nesnesi bıraktığın aklıma geldi. “Göz ve tin” Merleau Ponty. Kitabı senlemiş ve sonra geri almıştım. Sen artık bir kokuydun. Çantamdan onu alelacele çıkardım. kitaba dokunduğuna dair bir iz aradım. Bir not, unutulmuş bi ayraç, bir kağıt, altı çizili bi cümle, çantanın kırıştırdığı bir yaprak kenarı, çay damlası…Bişey.
Kitap tertemiz. Ona dokunmamak için sayfaları bile başkasına çevirtmişsin? Kalbim söküldü.
