Puan vermedi
oooooo yıllar oldu sonunu hicbir seyi hatırlamıyom ama yine de biraz bakmak istedim anılar canlansın diye .. cok kotuydu ODNEODKEPEP doganın sacma sapan ic diyaloglarından daha kötüsü olmaz diyodum edizinkini görene kadar .. 40 sayfa dayandık
Serinin ilk kitabını çok beğenmiştim. İkinci kitabı da normaldi ama son kitabında aşırı tekrara düşmüş hem serinin diğer kitaplarından alıntı fazlaydı hem de olan olaylar ilk sayfasından sonuna kadar sürekli tekrar edilmiş
Reklam
Bunu deməliyəm ki, əgər qadın haqlarını müdafiə edən birisinizsə, bu kitabları qətiyyən əlinizə belə almayın Çünki kitablar qadını aşağılayan, təhqir edən sözlərlə doludur, ən gülməlisidə odur ki, müəllif özüdə bir qadındı...
Kitablardakı vəziyyət klassik Stokholm Sindromuna (əsirin özünü qaçıran şəxsə rəğbət bəsləməsi) bənzəyir. Problem ondadır ki, gənc oxucular üçün yazılan əsərlərdə bu vəziyyət bir "xəstəlik" kimi deyil, "böyük bir sevgi hekayəsi" kimi romantikləşdirilib...Cəmiyyətdə qadına qarşı zorakılığın artdığı bir dövrdə, zorakılığı "cool" göstərən, qatili və təcavüzkarı "eşq qəhrəmanı"na çevirən bu növ kitabların ən çox satanlar siyahısında olması çox üzücüdü..Öznur Yıldırımın qələmə aldığı bu kitabda hər cür zorakılıq var və müəllifdə daxil olmaqda bir kütlə bu xarakteri kor koranə müdafiə edir...Oxucu kitləsi 13-18 yaş arası olduğu və çox şeydən xəbərsiz olduqları üçün bu vəziyyətə etiraz etmək əvəzinə, kitabı daha çox seviblər.. Bu yaşda olan uşaqlar oxuduqları obrazları özlərinə ideal seçirlər. Əgər onlar zorakı bir obrazı (Ediz kimi) "cool" və "çətin adam" kimi görüb ona aşiq olurlarsa, gələcəkdə real həyatda da onlara pis davranan insanları "sevgi" bəhanəsi ilə bağışlaya bilərlər. Bu cür kitablar çox vaxt peşəkar redaktə və psixoloji süzgəcdən keçmədən çap olunur. Sırf "çox oxunur" deyə belə ağır mövzuların (təcavüz, qaçırılma) məsuliyyətsizcə işlənməsi cəmiyyətdə zorakılığın normal qəbul edilməsinə (normalizasiya) xidmət edir..Doğrudur sənət və ədəbiyyat azad olmalıdır, amma xüsusilə gənclərə xitab edən əsərlərdə cinayət və zorakılıq "arzulanan bir şey" kimi təqdim edilməməlidir. Sevgi hörmət, etibar və təhlükəsizlik üzərində qurulmalıdır, qorxu və təhdid üzərində deyil..Ölkəmizdə heç kimə ziyanı olmayan, sadəcə içində LGBT fərdi olduğu üçün qadağan
Kitap 400. sayfadan sonra başladı desem haksız sayılmam diye düşünüyorum. Sonuna doğru kurgu insanı içine çekmeye başladı. Okurken keyif aldım aktı gitti ama çok fazla betimleme çok fazla tekrara düşme vardı. Bir de ben Doğa’nın sürekli bilinçaltıyla konuşmasından baygınlık halinden çok bunaldım kitabı okurken. Kitabın en sevdiğim kısmı sonu ve teşekkürler bölümüydü.
2/10
Selaaam sevgili okur
Öncelikle bu kitap hakkında yazacağım şeylerin spoiler içerebileceğini ve kendi düşüncelerimden oluşacağını bilmenizi isterim.
Bu kitapla birlikte Yabancı evreni bitti ama tüm soru işaretleri hala orada öylece duruyor sanki. Büyük bir hayal kırıklığıyla bitirdim kitabı . 800 sayfada olaylar tahmin edilebilir boyuttaydı ilk iki kitapta işlenen birçok olay havada kalmıştı.
Doğa'nın ve Ediz'in karakter gelişimleri çok başka bir noktadaydı. Bu aslında kabul edilebilir bir şey, sonuçta yaşanan olaylar normal şeyler değildi ve zordu.
Ancak karakterlerin gelişimi ve yapmaya devam ettikleri seçimlerde çok büyük çelişkiler vardı. Açıkçası iki ana karakteri asla içselleştiremedim aksine Gece ve Uygarla daha fazla bağ kurdum keşke iki karaktere daha fazla sahne yazılmış olsaydı. Kitaba iki puan vermemin sebebi bu iki karakter ve sahneleri diyebilirim
-SPOİLER - Gece'nin Uygar'dan sonra acı çektiği sahneler doğanın sahnelerinden daha çok dokundu bana. Ayrıca koskoca 800 sayfada sadece Uygarın ölümüne şok oldum yani neden harcadın ki en sevilen karakteri -SPOİLER -
Beni bu seri boyunca en çok rahatsız eden şey, kesintisiz tekrar edilen sahneler ve Doğa'nın sürekli geri dönüş yaşamasıydı. Yerli yersiz her yerde Doğa sürekli geçmişe gitti ve sürekli Öznurun bir yerlerden Nazlı çağıran ile doğaya kurdurduğu bağ ne alaka dedittirdi bana. Aynı satırları yüz kere okudum ve tekrar eden cümlelerden sevdiklerim olduysa bile o kadar çok tekrar edildi ki sevmeye devam edemedim, ne yazık ki.
Kitabın sonuna gelecek olursak tam bir fiyaskoydu bence. Ben hep Ediz'in ölmesi gerektiğine ve Doğa'nın yaşadıklarından sonra güçlü bir kadın halinde karşımıza çıkacağını ve kendine bir gelecek inşa edebileceğine inandım ve eminim ki bu şekilde bir son olsaydı 10
Çocukluğumun kitabıDuygu ve Düşünce
Bu kitap, ortaokul yıllarımın kitabıydı. Serinin bitmesi ve sonuna gelmek beni öylesine rahatlattı ki, o yıllarımda bu kitabı defalarca okuduğum anılarım bir anda canlandı. Belki bir çocuk için örnek bir kitap olmayabilirdi ama hem yazarın kalemi hem de hikâyesi benim için çok özel bir yere sahipti.
Şimdi yetişkin bir insan olarak son kitabı okumak beni çok duygulandırdı. Belki de bu kitabı beklerken sonunu bin kere aklımda kurgulamıştım. “Hiçbiri doğru çıktı mı?” derseniz, asla. "Yola çıkan her insan varmak için yürümezmiş; bazen de yol, varılacak yerin ta kendisiymiş." Sanırım bu söz, kitabın en kısa özeti olurdu.
Son kitapta olaylar ve sözler birbirini o kadar çok tekrar ve tekrar ediyor ki, okurken üç kere ara vermek zorunda kaldım. Yazar, kitabı defalarca değiştirdiğini söylemişti; farklı versiyonlarını çok merak ediyorum. Çünkü sonundan pek tatmin olmadım. Bana göre kitap, kötü bir sonu hak ediyordu. Sözler etkileyiciydi ama karakterlerin davranışlarında aynı etkiyi göremedim; karakter gelişimi yoktu. Ayrıca hikâyenin sonunda çıkarılacak net bir ders de bulunmuyordu. O kadar hikâyeden sonra gerçekten güçlü bir son isterdim.
Belki ergen ben bu sona bayılırdı ama şu anki yetişkin ben hiç sevemedim. Realist anlatımına rağmen, böyle bir son beklemiyordum. Yine de, her şeye rağmen okuduğuma mutluyum. Bir devri kapatmış gibi hissediyorum.
Reklam
Reklam