Geç kalmaların arasında nefes almaya çalışıyoruz hepimiz. Kimimiz başka insanlara tutunup ayakta kalmaya çalışıyor, kimimiz de yaşayamadığı çocukluğuna sığınıp oynayamadığı bütün oyunları bir nefeste oynamak için çabalıyor.
Bildiğim tek şey, kendimizi gereğinden fazla önemsememizin ve dünyayı kendi çapımızdan ibaret sanmamızın, zavallı bir halüsinasyondan başka bir şey olmadığı.
Kimse kimseyi anlamaz, kimse kimseyi yeterince dinlemez, sadece ve sadece dinler gibi görünür ve sıranın bir an önce kendi anlatacaklarına gelmesini bekler.