furkan atakan
@emilybronte0
dümenden okumalar yapıyorum.
Fotoğraf makineleri hem panzehir hem hastalıktır; hem gerçekliği ele geçirmenin, hem de
onu eskitmenin bir yoludur.
Gerçek dünyada bir şeyler olur ve neler olacağını hiç kimse bilmez. Görüntü dünyasındaysa bir şeyler olmuştur ve olan şeyler ebediyen aynı şekilde meydana gelecektir.
Sanayileşmemiş ülkelerdeki birçok insan fotoğrafları çekildiği zaman hala bir tedirginlik hissederler, bunu bir tür mahremiyetine girme, hürmetsizlik etme, kişiliğin ya da kültürün talan edilmesi olarak görürlerken sanayileşmiş ülkelerde yaşayan insanlar, kendilerinin birer görüntüden ibaret oldukları, fotoğraflar vasıtasıyla gerçek hale geldikleri zannıyla, fotoğraflarını çektirmeye can atmaktadırlar.
BaIzac'a göre, gepgeniş bir ortamın ruhu, ne denli önemsiz ya da üstünkörü seçilmiş olursa olsun tek bir maddi ayrıntıyla ortaya konabilir,
koca bir hayat bir anlık görünümle özetlenebilirdi ..
(Birçok insanın gözünde resimlerin fotoğraflarının resimlerin yerini aldığını saptamak, izleyiciye dolayıınsız hitap eden mistik bir 'asıl' anlayışını desteklemek anlamına gelmez.
Görmek, karmaşık bir edimdir ve hiçbir büyük resim, görmenin değeri ve' niteliğini bir tür hazırlık ve eğitim olmadan gereğince iletemez. Dahası, fotoğraf 'kopyası' nı gördükten sonra 'asıl' sanat eserine bakmakta zorlanan insanlar, genellikle eserin 'asıl' halinde zaten çok az şey görebilecek yetenekte kimselerdir.)