Çoğu insanı ölüm korkusunda dehşete düşüren şey geleceğin kaybı değil, geçmişin kaybıdır. Unutma davranışı hayatın içinde her zaman var olan bir ölüm biçimidir.
Bir şeyin başka bir şey olduğunu söyler ve yeterince tekrar edersen o zaman onun öyle olması gerekir, tekrar tekrar söylersen de insanlar bunu hakikat bilir.
Çaresizlik, usanç, boşluk hissi ve hiçlik...Bunlar bir kez kapıldın mı kendini kurtarmanın zor olduğu duygulardır. İçinde su olmayan bir kuyuya düşmüşsün de yüzünü dizlerine gömmüş oturuyormuşsun gibi hissettirir. Bu dünyanın en anlamsız varlığı senmişsin, zor zamanlar geçiren tek kişi senmişsin gibi gelir.