Zifiri karanlığın ortasında kalakalmışsın;
Üzerine tüm kapılar kilitli
Kapıyı açacak çok insan varken
Kimse açamıyor.
İşte o an aklına ben geleceğim,
Anahtar olsam da açmayacağım o kapıyı.
Senin kapıların da bana hep kapalıydı,
Seni hiç çözemedim anlamaya çalışırken kendimi yitirdim.
Üzerine üzerine gelecek duvarlar, kelimeler seni de yiyip bitirecek
Teselli olacak çok insan bulacaksın etrafında
Fakat hiçbir insanda ışığı bulamayacaksın.
O zaman iyice karanlığın içinde kalacaksın.
Sana kimse ışık bile saçamayacak,
İşte o zaman feryâdınla baş başa
Gözündeki sahte yaşlarla boş boş bakacaksın bâki olmayan dünyaya.
Peki ya ben?
Affedecek miyim seni o zifiri karanlıkta?
Senin beni bıraktığın o belirsiz düşünceler gibi
Bende seni o hiçliğin ortasında yapayalnız bırakacağım.
E. Brkn