Sanki bir yağmur çiseliyordu gözlerime, gözlerim hissiz bakışlar atmaya başlarken yine kalbim bir çukura saplandı. Her şey o çukurda kaybolduğun girdapla başladı unutma, hançeri uzatan ilk el sendin. Senden seni alıp giderken insanlar aralarında bir toz tanesinden zerren kalmamıştı. O hiçlik duygusunu sana yaşatan hep o haddinden çok sevdiklerin değil miydi? Gülümsemenle bir renk daha gökkuşağı çıkabilecekken gözlerinde yağmur olup gittiler, acımadan. Nedâmet cümleleri bir bir damlıyor yine pencerenin önüne bu kez dolu gibi vurmak istercesine. Yumdum gözlerimi kaybettiğim sandığım fakat yeniden kazandığım saygıma. Ben bendeki güzel duyguları yitirdiğim için üzgünüm kimsenin varlığı ile var olmadıysam yokluğu çokta mühim değil. Kimsenin kapısını çalacağı zili asla olmadım, işi düşünce kanka diyen birine sadece kapı tokmağını gösterebilirim.
E.Brkn