Hayat, insanı en çok yaraladığı yerden olgunlaştırıyor.
Düşmekten korkarken uçmayı, boğulurken yaşamayı öğreniyoruz.
Ve gülümsemek… bazen en büyük direniş oluyor.
"En derin yaralarla başlar, en derin gülücükler.
En yüksek uçurumlardan düşerken öğrenirsin uçmayı.
En derin denizlerde boğula boğula becerirsin tek bir seferde yaşamayı…"
Her gülüş, görünmeyen bir acının sessiz zaferidir.
Her uçurum, aslında kanatlarımızı hatırlatır.
Ve bazen kelimeler, kimin söylediğinden çok, kime dokunduğuyla anlam kazanır.