İçimizdeki Şeytan... Bir romandan çok daha garibi, bir psikoloji kitabı. Sabahattin Ali insan yorumunu, ruh dünyası anlatımını ve psikolojik tasvirini daha önce okuduğum hiç bir kitapta, benzerine bile rastlamadığım ustalıkla yazmış. Eserin bende bir ağırlığı oldu. Belki de fazla yabancı roman ilgimden ve Okay Tiryakioğlu'ndan sonra okuduğum ikinci Türk yazar olduğu içindi, bilemiyorum ama ağırdı. Ömer'e belli anlarda öfke duydum, tiksindim. Sürekli hareket etmeyen, sürekli kaytaran, sürekli dert yanan, içindeki şeytanı suçlayan bir genç, başıboş, kendine bile faydasız bir genç ve sonsuza kadar seveceğini düşündüğü kız Macide. Ben bu kitapta bir tek masum karakter olduğunu düşünüyorum; Zavallı Bedri. Ayrıca kitapta üstü kapalı bir şekilde Necip Fazıl, Peyami Safa ve Nihal Atsız var. Sabahattin Ali Nihat üzerinden Atsız'ı, İsmet Şerif üzerinden Safa'yı ve Kamil üzerinden Necip Fazıl'ı anlatmış. Cumhuriyetin ilk yıllarındaki aydınların, daha doğrusu kendini aydın sanan bir cahil grubun ne kadar salakça, ahmakça, bomboş ve hodbin yani bencil bir hayat yaşadıklarını, yaşadıkları şeyi hayat sandıklarını anlatmış. Kitap kısaca, rezilliğin içindeki karakterlerin kendini bulma hikayesi.

İnsan ve Duygular