Danışmırıq deyə elə bilmə darıxmıram. Saat neçədə yatdığını, ac olub olmadığını, yaxşı olub olmadığını hələ də çox fikirləşirəm. Çox şey dəyişdi həyatımda, mən dəyişdim, sən çox dəyişdin. Sonuncu görüşdə evin o qaranlıq yolunu ayaqlarım tutulmuş halda anladım heçnəyin bir də əvvəlki kimi ola bilməyəcəyini. Yanımda oturan sən idin, amma qəlbimdəki o insan deyildin, iliklərimə qədər hiss etmişdim, bu həmin insan deyildi. Həmin an necə hiss etdiyimi bilmirəm, sadəcə ruhumdan bir parçanın qopduğunu və bir də yerinə yapışdıra bilməyəcəyimi anlamışdım. Bilirsən o andan sonra, səni qəlbimə gömüb qapısını bağladım və bir də heç açmadım, aça bilmədim çünki sən o sən deyildin artıq. Qəlbimdəki sənə isə heç toxunmadım, heç azaltmadım, qəlbimdə yaşatmağa davam etdim və edirəm də. Bu qəlbə səndən başqası toxunmadı heç, toxuna da bilməz. Sən bilməsən də yaşayırsan məndə. Sən darıxmasanda, həsrətin hər saniyə sinəmdədi məndə. Bir gün şansın olsa qayıtma, bunları qayıdasan deyə demirəm, yaratdığın əsərə bax deyə içimi tökürəm, necə yandığımı bil istəmirəm. Onsuzda fərqi yoxdur bilirəm, amma nə qədərki gec deyil Allahdan səni bağışlaması üçün yalvarmağa başla. Çünki bu qədər günahı necə çəkərsən bilmirəm…