"patricia," dedi annem, kaşlarını çatarak, "üzerine bir gömlek giy!"
"çok sıcak" diye mızmızlandım, " başka kimse de giymiyor ki."
"sıcak mıcak, üzerine bir şeyler giymenin zamanı geldi. sen artık genç bir kız olmak üzeresin."
coşkuyla itiraz ettim; sadece kendim olmak istiyor ve peter pan klanından geliyordum. biz asla büyümezdik.
benim iyi olmaya çalışan kötü bir kız, onunsa kötü olmaya çalışan iyi bir oğlan olduğunu söyleyip kendimize gülerdik. yıllar içinde bu roller değişti, sonra tekrar değişti, ta ki çift yönlü tabiatlarımızla barışana kadar. ikimiz de çelişkili ahlak anlayışına sahiptik; karanlık ve aydınlık.
işte o zaman günahın ağırlığını hissettim, çalıntı bir rozet kadar küçük de olsa. ne kadar iyi olmayı istesem de asla mükemmel olamayacağımın farkına varmıştım.