Ben ev idim sen temeli
Örgü örgü paslı demirlerle güçlandirmiştim yüreğimi .
Olur ya;
Toprak kayar, dağlar oynar, insan göçer..
Sen tut isterdim ayakta beni.
Öyle ya;
Evler temelden,dağlar depremden, insan en sevdiğinden yıkılırmış .
Bir silah idim sen mermisi
Fişek fişek basmıştım seni Sevda şarjörüme.
Olur ya;
Savaş çıkar düşman gelir ,maganda hortlar..
Sen ol isterdim nefsime müdafaa.
Öyle ya;
Bir at naldan,Asker pusudan,insan dostundan vurulurmuş.
Bir çocuk idim sen hayali
Bayram sabahları gibi heyecanlıydım varlığına.
Olur ya;
Öcüler çöker ,karabasan gelir, kırılır tüm oyuncaklar..
Sen ol isterdim korkularıma kahraman.
Öyle ya;
Bir çocuğu yetimlik, oyunları ergenlik ,insanı sevdalık tüketirmiş.
Ben insan idim sen imtihan,
Kabir sorgusu gibi çalıştım mutluluğuna.
Olur ya;
Nefis ister,amel biter,şeytan işler;
Sen ol isterdim şefaat beklediğim.
Öyle ya;
Nefis sevabı, şüphe itikadı,günahlar da insanı yakarmış.
Ey bir zamanların sevilmişi, ey bu zamanların pişmanlığı!
İman etmiş bir kulu,