Ben yıllardır kendi kendini kontrol eden robotlar planlıyorum ve bir dereceye kadar akıllı gibi davranacak, birçok ticari ve endüstriyel alanda devrim yaratacak mekanizmalar üretilebileceğine inanıyorum.
Aklımda bir fikir uyandığında ilk işim hayalimde geliştirmek olur. Yapıyı değiştirir, iyileştirmeler yapar ve cihazı aklımda çalıştırırım. Benim için türbinimi aklımda çalıştırmak veya atölyemde test etmek önemli değildir. Hatta dengesiz olup olmadığını bile tespit ederim. Hiçbir farkı olmaz, sonuçlar da aynıdır. Bu yolla bir görüşü hiçbir şeye dokunmadan hızla geliştirip mükemmelleştirebilirim.
Modellere, çizimlere ya da deneylere ihtiyacım yoktu. Her şeyi aklımda gerçeği gibi canlandırabiliyordum. Bu nedenle yaratıcı fikirleri ve düşünceleri somutlaştıracak, sadece deneysel çerçevede olmaya radyal olarak karşıt, ayrıca benim fikrime göre çok daha hızlı ve verimli olduğunu düşündüğüm yeni bir yöntemi farkında olmadan geliştirmeye başladım.
Onun (erken yaşta ölen erkek kardeşi) başarılarının anısı karşısında benim her çabam sönük kaldı. Övgüye değer bir şey yaptığımda bu sadece ailemin kayıplarının acısını daha şiddetli yaşamalarına sebep oldu, o kadar. Bu yüzden büyürken içimde hep öz güven eksikliği vardı.