Emre Gül
@emrelian
Jack London
Reklam
''İster 20 ister 80 yaşında olsun, öğrenmeyi bırakan kişi yaşlıdır. Öğrenmeyi sürdürense daima genç kalır.Hayattaki en önemli şey, kafanızın genç kalmasını sağlamaktır...'' 🕊️⭐
#Henry Ford
Columbia Üniversitesinin Nobel ödüllü ekonomist Joseph Stiglitz’in kitabından alıntılanmış aşağıdaki satırlar.
“Merhaba...
Ben Kapitalizm!
Küçük kızlarınızı Barbie Bebeklerle büyüttüm, bugün sizden estetik operasyon için para istiyorlar diye neden şaşırıyorsunuz! Çıkarlarım uğruna kocaman bir moda endüstrisi yarattım!
İstediğimi de elde ettim, 17 yaşındaki kızların çoğu dış görünüşlerinden rahatsız.
Ben Kapitalizmim! Bir kadının bir moda dergisini 15 dakika karıştırması kendi vücudunu beğenmemesine yetiyor! Ben Kapitalizmim ve bakış açınızı öyle bir değiştirdim ki, hırsız bir CEO’nun hayat hikayesi sizin için ‘azim ve başarı hikayesi’ olabiliyor.
Ben Kapitalizmim ve ortalama bir insanın günde 5.5 saat TV izlediği, kitap okumadığı, tiyatro ve sinemaya çok az gittiği bir toplumda alaşağı edilmek gibi bir kaygım yok!
Ben Kapitalizmim ve Steve Jobs tabii ki çok önemli biriydi, ancak %1’inizin ihtiyacı olan makineleri 3. Dünya Ülkelerinde, ucuz işçilerle üretmekte çok başarılıydı.. Elbette bütün kapitalistler birer ‘aziz’ gibi konuşacaklar, tıpkı Bill Gates gibi, 150 milyon dolarlık 66.000 m2 bir evde yaşayan bir aziz!
Ben Kapitalizmim ve benim yüzümden ortalık miras kavgaları yüzünden kanlı bıçaklı olmuş akrabalarla dolu. Her yıl 20 milyon çocuk açlıktan ölürken siz bir koşu bandının üstünde fazla yağlarınızı eritmek için ter döküyorsunuz!
Ben Kapitalizmim ve benim yüzümden dünyada 600 milyon obez ve 1.4 milyar aç insan var!
Ben Kapitalizmim ve Starbucks için kahve üreten bir çiftçinin oradan bir bardak kahve satın alabilmesi için 3 gün çalışması gerek! Ben Kapitalizmim ve Uzakdoğu’da 6-12 yaş arası kızlar $200 gibi komik bir paralarla seks kölesi olarak satılıyorlar.
Ben Kapitalizmim ve ‘serbest piyasa ekonomisi’ dünyanın en büyük yalanı. Ben Kapitalizmim ve
RT
30.10.20
14:51
Unutmadık
İzmir depreminde hayatını kaybedenleri rahmetle anıyoruz.
Hayatın sadece saniyeler içinde değiştiğini öğrendiğim gün .Tek hatırladığım insanların sağ sola kosturmalari ve sonrası daha da kötüleşen bir hal daha oldu
Siren,korna sesleri ve çığlıklar...Her geçen saniye daha da kötü olmaya devam etti
KAYBETTİGİMİZ 117 KİSİ YARALİLAR, EVSİZ KALANLAR
VE GERİDE KALAN
YÜZLERCE HİKAYE 😓🥺
Hayatını kaybedenlerin isimleri 😓
Hüsnü Kırabalı, Kenan Yeşiloğlu, Rabia Uzun, Hayati Uzun, Nazmiye Doğrayan, Burcu Yüksel, Dila Yüksel, Ege Ilgaz Yüksel, Umut Perinçek, Buse Demir, Birgül Pandal, Fatma Erçetin, Fatma Öztemel Öztürk, Hasena Argüder, Elif İnan, Ünal Eren ve torunu Çınar, Avukatlar Birgül Pandal, Murat Ferda Duman ve Ekrem Özgür Duman ve Sığacık’ta suya kapılan Fatma Erçetin, Deniz Yücel ve Nilay Yücel’in çoçukları Lena (4), Diren (3), Feda (10) ve Vera (6) ile babaanneleri Arefe Yücel’in (60), Fidan Gezgin, Seda Dinçer
«Orta Amerikada bir ülkede darbe oluyor. Bütün sanatçılar, yazarlar, şairler, bilim adamları, öğretmenler içeri. Görüş yok. 2 hafta, 3 hafta, 6 ay, 1 yıl. Dünyadaki bütün hukuk örgütleri, demokratik örgütler araya giriyorlar: "İnsanları içeri attınız dört duvar arasına, bari 1 seferlik bir görüş günü düzenleyin. Sevdikleriyle görüşsünler."
Geri adım atıyor darbeciler, peki diyorlar. Bir kişi, ailenizden sadece bir kişi gelebilir diyorlar tutuklulara. Kim gelsin istiyorsanız adını yazın." Bir şair kızının adını yazıyor. Kızı 7 yaşındaydı o dört duvar arasına konulduğunda. Şimdi 8 yaşındadır. Bir kapalı spor salonu, ortada masa. Masanın bir yanında tutuklular. Herkesin gözü kapıda, herkes sevdiğini bekliyor. Şairin kızı geliyor elinde bir kağıt tam babasına doğru gidecekken, kapıdaki görevli: "Dur! Nedir o elindeki?" "Siz babamı buraya koymadan önce ben okula hazırlanıyordum. Babam bana defterler, kitaplar, boya kalemleri almıştı. Ben o boya kalemleriyle babama bir resim yaptım." "Ne resmi?" "Kuş." Görevlinin önünde bir defter, açıp bakıyor 'Kuş resmi içeri giremez' Görevli kağıdı alıp yırtıyor "Hadi şimdi git babana!" Çocuk gözyaşları içinde oturuyor babasının karşısına. 5 dakika sonra "Görüş bitti, herkes dışarı!" 1 yıl daha geçiyor aradan. Şair yine kızının ismini yazıyor. Yine aynı yer. Şair kapıya bakıyor. Kızı kapıda beliriyor daha da büyümüş, güzelleşmiş. Elinde yine kağıt... Görevli: "Dur, nedir o elindeki?" "Geçen yıl geldiğimde babama bir resim yapmıştım, yırttınız. Şimdi başka bir resim yaptım." "Ne resmi?" "Ağaç" Görevli açıyor kara kaplı defteri çeviriyor, çeviriyor, bakıyor. Ağaç resmi yok. "Ağaç resmi yasak değilmiş, gir içeri." Kız koşarak giriyor babasının yanına. Şair mutlu çünkü 2 yıl sonra kızını ilk kez gülerken görüyor. "Babacım bak sana resim