"Çocukluk anılarının rüzgarla savrulduğu, gerçek ile kurgu arasındaki o ince çizgide dolaştım bugün. Richard Brautigan'ın 'Rüzgar Her Şeyi Alıp Götürmeyecek' kitabı, yazarın kendi yaşam hikayesini o kadar samimi ve dokunaklı anlatıyor ki, sanki onun dünyasına daha çok dokunabildim. Gerçekliğin ve hayallerin iç içe geçtiği bu satırlarda, onun hikayesini daha derin bir şekilde anladım."
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Mumlar Sonuna Kadar Yanar — İki eski dost, yıllar sonra aynı masada. Ama aslında konuşulan şey ne dostluk ne de aşk… Konuşulan şey, insanın kendi içinde yıllarca büyüttüğü bir şüphe. General konuşur, Konrad susar. Biri gerçeği arar, diğeri ondan kaçar. Ve biz şunu fark ederiz: Bazı soruların cevabı yoktur. Ama insan yine de o sorularla yaşar. Bu kitap bir yüzleşme değil, gecikmiş bir iç döküş. “Çünkü bazı duygular, tıpkı mumlar gibi… sonuna kadar yanar."
Her kitabın bir zamanı varmış.
Bazılarıyla buluşmak için erken,
bazıları içinse henüz hazır değiliz.
Bu kitap… benim zamanım değilmiş.
Ama belki bir gün, aynı sayfalar
başka bir yerimden dokunur bana.
Bu kitabı bir çırpıda bitirmemeliyiz bence.
Ara ara, sakin sakin elimize alıp
içinden kendimize bir hikâye seçmeliyiz.
Çünkü bazı cümleler hızlı okunmak için değil,
durup hissedilmek için yazılmış.
En çok şunu düşündürdü bana:
Bazen güçlü olmak, her şeyi tek başına yapmak değildir.
Bazen güçlü olmak,
birinin sana uzattığı eli geri çevirmemektir.
Sevgi…
Sadece vermek ya da almak değilmiş.
Birbirine katılmakmış.
Ve belki de en zor olan:
Bunu kabul edebilmek.
Bazı kitaplar vardır, tam zamanında gelir.
Ve insan onları okurken sadece okumaz… hisseder.
Bu kitap bana şunu düşündürdü:
Yas, sadece gidenin ardından tutulmaz.
Biraz da geride kalanın eksilen hayatıdır.
“Ben onsuz nasıl yaşarım?”
Belki de yasın en dürüst sorusu bu.
Bahçıvan ve Ölüm ölümü anlatmıyor sadece.
Onunla birlikte yaşamayı,
eksilerek devam etmeyi anlatıyor.
Sessiz, sade ama derin bir kitap.
Bittiğinde bağırmıyor…
İçinde kalıyor.
