Kitapta Aziz Mahmud Hüdâyi'nin nefsiyle olan mücadelesi kademe kademe aktarılıyor. Nefsin dilinden, onun insana neler yaptırdığını okuyoruz. Çok fazla ders verici cümlelerle karşılaştım. Çoğu yerde kendimi sorgulayıp kendi nefsimi düşündüm. Yazar nefsi çok iyi tanımlamış ve insanı nasıl etkisi altına aldığını güzel bir şekilde göstermiş. Aziz Mahmud Hüdâyi'nin nefsini yenme yolculuğu da iyi anlatılmış.
Gelelim hoşuma gitmeyen kısma...
Fatih Duman'ın okuduğum diğer kitaplarına kıyasla bu kitap, aslında beklentilerimi tam olarak karşılamadı. Bu durum kitabın kötü olmasından değil, yazarın diğer romanlarını fazlasıyla beğenmiş olmamdan kaynaklanıyor; yoksa kitap gayet güzel ilerliyor.
Kitapta beni rahatsız eden tek şey yazarın bazı kısımlarda sürekli kendinden bahsetmesi oldu. Belki farkında değildi ama ister istemez kendini çok övdüğünü düşünüyorum. Nefsin anlatıldığı ve adının "Ene" (Ben) olduğu bir kitapta yazarın kendinden bu kadar bahsetmesi ne kadar doğru tartışılır.
Bunun dışında kitap genel itibariyle güzel. Okunmasını öneririm.