İnsanoğlunun yaratılışının gereğidir; insan kendi mutluluğundan yalnız kendinin haberdar olmasıyla kanaat etmez, herkesi de haberdar etmek ister. Hatta bir insan esasında mutlu değilse bile, etrafa kendi mutluluğunu inandırmak için hilekârlığa ve yalancılığa bile düşer.
Pürüzlerden, kasislerden, direnç gösteren tüm o sevimsiz şeylerden hoşlanmıyordu. Hiç girişmiyordu bu türden zorluklara, yapamayacağından değil de yapmak istemediğinden. Özünden eksiliyormuş hissediyordu güce dair ne çıkarsa karşısına, bir tek onun -belki biraz da anneciğinin- görebildiğine inandığı, hayatın o simli sihrini tamamıyla kaybetmekten korkuyordu.
Sayfa 46 - Bu Işık Hiç Sönmeyecek, YKY·Kitabı okudu