Engin Bozdağ
@engindiyar
Hüznün yürekte yoğrulmuş halidir şiir.
Sözcükler de canlıdır.
Dile gelir, mısra olur, can olur.
Yüreğe dokunur…
Acıtıyor sessizliğin canımı,
Akar gözyaşlarım karışır Dicle’ye,
Bilinmezliklere doğru akar gider,
Geçiyor ömrüm sanki dün gibi,
Garip,garip göç yollarında,
Sessiz, sensiz…
Bilemezler yüreğimden akan kanlı gözyaşlarımı,
Bir ben bilirim bir de benden ileri,
Bıraktım kendimi En Sevgiliye,
Emanetim …
Bilirim, zor olanın sonu güzeldir.
Vuslat varsa,
Ölüm en güzeli…
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Yarımdır bazı hikayeler,
Bilir misin ey yâr,
Ne güle güle gideni gördüm,
Ne de hoşça kalanı,
Vuslata kalır kavuşmak,
Hüzün çöker yüreğine,
Ağlamak istersin ağlayamazsın,
Sonra mı?
Bana Allah yeter dersin,
Yürekteki yangın serinler,
Vesselam…
Baka kaldım gidenlerin ardından,
Geçen zaman değilmiş meğerse,
Gitti gözyaşlarıyla,
Üşümesin diye üstünü örttüğüm yorgan,
Kaldı geriye,
Toprak ısıtır mı bedenini ey yar,
Söyler misin?
Dilsiz acılar bıraktın yüreğimde
Artık ne sesin var ne de soluğun,
Gitmek mi zor kalmak mı?
Bir ben kaldım gecenin karanlığında,
Bir de yokluğun,
Gitme vakti değildi.
Gittin işte,
Ne kaldı geriye senden,
Bir türkü,
Bir fotoğraf,
Bir de yüreğimdeki yerin
Gittin!
Bir hoşçakal bile,
Diyemeden…
Gelmedin,
İnce bir türküye dizildi özlemin,
Kavuşmanın sevincinde biriktirdim gözyaşlarımı,
Ve seni kimse beklemezken,
Ben…
Usanmadan bir ömür bekledim.
Tükenmek pahasına,
Hani derler ya,
Çiçekler ve ağaçlar kururmuş,
İnsanın da kuruduğunu gördüm sayen de.
Olsun be sevgili,
Toprağa karışmakta güzelmiş.
Vesselam…