Resmen ormanın içinde oturuyorum fakat ağaçlara, doğanın güzelliklerine günlük telaşelerden ve odak süremizin kısılmasından göz ucuyla bakıp geçiyordum.
Hermann hesse ağaç betimlemelerinde, ağacı hissetmede onunla empati yapmada resmen marka olmuş. İddia ediyorum daha büyüğü gelmez. Doğa sevgimi geri kazandırdı. O kadar türden bahsediyor ki araştırıp o türün fotoğraflarını, incelemenizi tavsiye ederim. Üstünkörü okunup geçilmemeli, yaprağı, meyvesi, çiçeği bir bütünüyle görsel hafızanızda yer edinmeli diye düşünüyorum.
En çok sevdiğim bölümlerde ağaçlardan bir anda insan tasvirine, analizlerine geçişi oldu.
Yaşlılıktan, hayatta nelerin takip edilmesi gerektiğinden, dünya savaşından, savaş yanlısı militaristleri yergiye kadar çok konuya değindi.
Ve tüm acılara rağmen hâlâ
Aşığım ben bu divane dünyaya. Dedi ve gitti…