“ Önünü alamıyorum bu kör gidişlerin yollarda
Herkes bir yere gidiyor önünü alamıyorum
Çaresiz direniyorum bu dönüm noktalarında kimse
elini uzatmıyor
Bir gürültülü yaşama gidiyor dünya boşalan
bir deniz gibi
Bu sesler ormanında kaybolan bir çağ bu.
Nereye gitsem hep apartmanlar çıkıyor önüme
Alıp başımı duvarlara çarpıyor bu yollar
Gidip gelmelerim bu dar sokaklarda
İnsanların koşup dolduğu bu dar yapılarda
Bir kısır döngüye girmek için bütün çabalar
Biz bunun için mi geldik? ”
💭 Erdem Bayazıt | Karanlık Duvarlar
Sonra durdum ve gökyüzüne baktım yıldızları izledim saatlerce. Sıkıldım yeryüzünden o kadar doydum ki toprağa bir gün beni de içine alacağını bile bile gitmek istedim ondan . Hiç bu kadar anlamsız olmamıştı yaşamak. Suç kimde bende mi yoksa hayatı yaşayamamaktan bitap düşmüş ruhumda mı sahi yaşamak neydi sadece soluk almak mı? Yoksa hayallerinin peşinde koşa koşa uçan bir güvercin gibi elektrik tellerine çarpa çarpa yolculuk yapan bir küçücük serçe gibi hayallere kavuşmaya çalışmak mı?