İnsan en önce gitmesi gereken yeri en sonra hatırlar.
Sayfa 78
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
+Siz askerdiniz, öyle mi?
-Hayır, Binbaşım.
+Nasıl hayır? Sırtınızdaki bu üniforma neci?
-Evet. Altı sene. Ama ben daima, on yıl bir postacı elbisesi giysem muhakkak postacı mı olmam gerek, diye düşünüyorum.
Sayfa 51
Ama kimileri dönüp geldiler. Dönenler, dönmeyenlerin elbiselerini giyiyorlar.
Sayfa 44
Böyledir bu iki bacaklılar. Bu yeryüzü insanları pek gariptirler. Kendilerini önce suya atarlar, çılgın gibi ölümdedir gözleri. Derken bir başka iki bacaklı, karanlıktan tesadüfen çıkar gelir; eteklikli, göğüslü, uzun saçlı biri. O zaman yaşamak birdenbire yine çok güzeldir, tatlıdır. O zaman hiçbir erkek ölmek istemez. Birkaç tel saç yüzünden; beyaz bir ten, birazcık kadın kokusu uğruna...
Sayfa 41
Karım. Yanlış söyledim, evvelce karım olan kadın. Çünkü ben üç yıl yâd ellerde kaldım. Rusya'da. Yurduma dün döndüm. Bu bir felaket oldu. Üç sene, az değil, bilirsin. Karım bana Beckmann dedi. Sadece Beckmann. Düşün ki aradan üç sene geçmişti. Bir masaya masa deriz ya, tıpkı onun gibi, Beckmann dedi. İskemle Beckmann! Kaldır şunu, Koltuk Beckmann! İşte bunun için benim kendi adım yok artık, anladın ya!
Sayfa 36