Kelimelerin ifade edemeyeciğnden çok daha gerçekçi bu dünya. İnsan hayatın kaçınılmaz kısalığı ile göz göze gelince; hayat ne kadar da yaşanamayacak kadar kısa, diye içimden geçiriyorum. Dün içimi bir korku kapladı. Yatağımdan fırladım bir anda ve bütün kalbimi ölüm acısı, hayat kısalığı, çaresizlik hisleri kapladı. Düşünmekten korktum, kaçtım. Fakat kaçsam da aklıma şu düşünce geldi:
Aslında biz hayatı yaşamıyorduk. Hayat farklı bedenlerde var olmaya devam ediyordu. Biz sadece birer araçtık. Canlılar var olduğu sürece hayat var olacaktı. Bu yüzden biz hayata ait bedenleriz. Hayat var olsun; yaşam canlılığını sürdürsün, bu varoluşun bir anlamı olsun diye. Kısaca biz hayatı yaşamıyoruz, hayat bizi yaşıyor ve besleniyor. Bizler sadece bu yolda birer aracız. Bizler varoldukça hayat da var olacak.
17.02.2023 09.37