İnsan, en çok kendi içinde yürüdüğü yollarda yorulur. Dışarıdan bakınca her şey yerli yerindedir; gülüşler, konuşmalar, günlük akış… ama içte sessiz bir kalabalık vardır. Söylenmemiş cümleler, ertelenmiş duygular ve hiçbir yere koyulamayan ağırlıklar…
Zaman geçer, insanlar değişir, şehirler bile farklı bir yüz takınır ama insanın içinde taşıdığı bazı hisler yerini bırakmaz.
Ve yine de hayat devam eder; insan, kırıldığı yerlerden yeniden şekillenerek, kendi sessizliğinde güç bulur.