.okuyucu.era.
@era_era
Kitap okumak harika..
Kitaplıkta ki kitap sayısı; 180
Bizim çektiğimiz acıyı kimse anlamıyor. Evet, belki yetişkin olduğumuzda bugünkü sefilliğimiz bize komik gelecek çünkü o zaman birçok sıkıntıya göğüs gerecek kadar güçlenmiş olacağız. Fakat o zaman gelene dek bu sıkıntıyla nasıl mücadele edeceğiz? Kimse bize bunu öğretmiyor. Kızamık gibi, iyileşmesi için zamana bırakmaktan başka elden bir şey gelmeyen bir hastalık mı bu? Gerçi kızamıktan ölen de var, gözlerini kaybeden de... Öyle hiçbir şey yapmadan beklemek iyi bir yöntem değil. her gün bir azan, bir durulan bu depresif hal tarafından ruhu törpülenen insanlarız sadece. Bazılarımız geri dönüşü olmayacak kadar yozlaşacak, geri kalanlar hayatlarını bozuk bir birey olarak sürdürecek.
Bazılarımız ileri gidip intiharı tercih edecek. Arkasından 'Ah, keşke biraz daha dayansaydı! Hayatı zamanla anlayacaktı. Olgunlaşınca rahatlayacaktı...' diyeceksiniz. Halbuki kendinizi intihar eden kişinin yerine koysanız, onun çektiği acıya karşı ne kadar mücadele verdiğini, dayanmaya çalıştığın, çevresindekilere kulak verip onlar gibi hayata adapte olabilmek adına elinden geleni yaptığını ancak sonuç olarak bütün yaşama sebeplerinin anlamsızlığı karşısında pes ettiğini görebilirsiniz.
Aslında hissettiğim şeyleri çok iyi tanıyor olmama rağmen söz konusu kelimelere dökmek olunca tıkanıp kalıyorum. Bir sürü şey söylemeye çalışırken sonuç olarak hiçbir şey ifade etmeyen, yarım yamalak cümleler kuruyorum...
Vücudumun ruhumu geride bırakarak büyümesi beni şaşırtıyor.
Bazen hangisi daha doğru bilmiyorum; toplum içindeyken insanlara uyum sağlayarak benliğimi ayrı bir yere koymak mı, yoksa her ne durumda olursa olsun kendimi değiştirmeden özüme uygun yaşamak mı?
Şimdi :)
"Şimdi" denilen zaman dilimi de gerçekten çok ilginç. Parmaklarınla " Şimdi, şimdi, şimdi," diye birkaç sefer say, önceden saydığın " şimdi"lerin hepsi geçmişte kalıyor ve hep yeni bir "şimdi" geliyor.