Büyükler zamanın çok değerli olduğunu söylerler fakat sevdiklerine hiç zaman ayırmazlar. Yine de onlara kızamazsınız, çünkü çocukların sözlerine itibar etmezler. Sadece zaman konusunda değil, neredeyse hiç bir konuda sizi ciddiye almazlar. Ancak ve ancak onların komik şakalarına malzeme olabilirsiniz. Yine de onları yadırgamamak gerekir çünkü büyüklerin bütün öfkesi, büyüdükleri içindir. Öfkeleri, mutsuzlukları, hayal kırıklıkları, umutsuzlukları onlar büyüdükçe çoğalırken mutlulukları, neşeleri, umutları aynı oranda azalır. Dünyanın en mutlu insanları işte bu yüzden çocuklardır. Biz çocuklar, büyüklerle anlaşabilme zorlanırız ve elimizden geldiğince onlarla iletişim kurabilmenin yollarını ararız.
Bir pencere size belki de dünyanın en güzel manzarasını gösterebilir fakat bu görme kabiliyetini sunan, evin içindeki manzaradan başka bir şey değildir. Evin içinde huzurunuz, neşeniz, mutluluğunuz yoksa en parıltılı manzaralar dahi sönük görünmez mi?