Verdiğim üç-beş parça yiyecek ve giysi için doğru dürüst teşekkür bile etmemişlerdi. Çekilen sıkıntılar, insanların en sıradan duyularını dahi böyle köreltir işte.
Umutsuzluğa kapılmayın. Dostsuz olmak talihsizlik gerçekten,fakat insaların yüreği,açık bir çıkarları sebebiyle önyargıya kapılmadıkça, kardeşce sevgi ve hayırseverlikle doludur. O yüzden umudunuzu koruyun. Hele bu dostlar iyi ve cana yakınsa, hiç umutsuz olmayın.
İnsan aynı anda hem bu denli güçlü, erdemli ve muhteşem, hem de bu denli habis ve bayağı mıydı gerçekten? Bir an kötülükten ibaret görünüyordu, başka bir ansa asil ve tanrısal kabul edilecek ne varsa onda toplanıyordu. Büyük ve erdemli olmak, duyarlı bir varlığa bahşedilmesi mümkün en yüksek şeref gibiydi; bayağı ve habis olmak, nicelerinin başına geldiği üzere, inilebilecek en alçak mevkiiydi; kör köstebeğin, zararsız solucanın halinden beter bir durumdu. Bir insanın nasıl olup da arkadaşını öldürebileceğini, hatta niçin yasaların, hükümetin bulunduğunu epey zaman kavrayamadım; fakat ahlaksızlıkların, kıyımların ayrıntılarını duyunca merakım dindi, bu konuyu nefret ve tiksintiyle bir kenara bıraktım.