Eren
@erenmutuoglu
Hangi kitabın kaçıncı sayfasındasın bilmiyorum ama seni bulana kadar okuyacağım.
Bu kadar kul hakkını tabuta sığdırabilecek misin?
Gelirken ne getirdin?
Giderken ne götürüyorsun?
Elini uzattın, ah aldın;
Dilini uzattın, vebal aldın.
Bir de şeytani planla helallik aldın.
Kulun gönül rızası var mı?
Allah razı olur mu senden, düşünmedin.
İçime hüzün çöker, sisli gece yarısı;
Bunca derdin içinde helal lokma telaşı.
Kula minnet borcum mu var, öde öde bitmeyen,
Ölüm meleği karşında, siması insan. Anlamadı, anlamaz insanoğlu;
Ben sana dost, sen bana düşman.
Çaresi olmayan zor kararlar alındı;
İlahi mertebede takvaya Erenler oldu.
Kulun gözü bende, kulun sözü sende;
Hadi, yalanlar söyle, felaketine bir tuğla olsun.
Reklam
O, sevilmek uğruna kendini yaktı;
Kor ateşin üstünde yalınayak yürüdü.
Böyledir hayatın acı yüzü:
En sevdikleri sevmeyince insanı,
Layık görmez hiçbir güzelliği kendisine.
Ceza mahkemesinde yargılar kendini,
Vicdan denen gönül sarayında.
Yaranmak istedikçe yaranamaz;
Anlatmak ister, anlatamaz.
Bir anlayanı olsun ister, ağlayamaz.
Bir ağlarsa, gözyaşı kurumadan
Yıkılır şehirler, enkaz.
Dürüstün diline yalan bulaştırdın,
Dünya yok olasın!
Mazlumun ahını alana,
Bal börek ikram ettin, yanasın.
Suyuna zehir katana,
Berrak aktın, boğulasın.
Güçlüyü korumak,
Mazlumu susturmak için yazılmış kanunlar;
Bir de kitaba bakıyor,
Bu cürmün cezası nedir diye?
Üzerinde cübbe, elinde tokmak;
Bak, kendini yaktı sevilmek isteyen bir ahmak.
"İnsanlar, bugünkü mutluluğu ve gülüşlerinin gelecekte dökeceği gözyaşları için olduğunu bilse, eminim hayat damarlarını koparır; umutsuz bir şekilde nefes alırlardı."
Sen böyle, başucundan ayak ucuna kadar, şiir kokuyorsun.
Seni yazan şairin duyguları olmak istiyor insan;
kelime kelime, işlemeli ruhuna.
Gölgende serinleyen çocuklar gibi mutlu,
ışığında yolunu bulan insanlar gibi umutlu.
Bir de gözlerin var, içinde cenneti barındıran.
Cenneti hak etmenin ilk şartıdır gözlerin;
gözüne giremeyen cenneti hayal edemez.
Bilsem, senin huzurunda hesap vereceğimi,
hesaba seni de katar, öyle gelirdim karşına.
Şimdi devir değişti; senin gözlerinde cennet,
benim gözlerimde nefret.
Bir de adalet var;
mazlumun başını alan keskin kılıç.
Mürekkep kalemin gözyaşıdır,
kağıt üzerine ağlar harf harf.
Saçı yok, göbeği var,
Çok düşünmüş, belliki.
Düşündükçe yemek yemiş obur,
Oğlu akıl veriyor herkese.
Bulaşıcı bir hastalıktır insanoğlu;
Bir de domuz vuruyor av meraklısı.
Geli̇p geçer, boşver takılma,
Sıkılmadın mı ey dünya?
Her gün aynı yönde dönmeye;
Bir kuşun ahında boğulur,
Bir kulun vebalinde yanarsın.
Bir de namaz kılıyor, içi fesat, dışı haset.
Secdeye giderken geldi aklına nefret,
Öfkeyle uyuyup, nefretle uyanan bir fert.
İsyan edip kalkıyor, cuma namazına gidiyor;
Hastalıklıdır her insan zihinsel,
Bir çeşit hastalıktır varoluşumuz.
Sen bana bulaşır, ben sana bulaşırım;
Güzel sözler söyleriz, özlü sözler.
Zaten hangi avcı tuzağa yem koymuyor?
Reklam