Eren
@erenmutuoglu
Hangi kitabın kaçıncı sayfasındasın bilmiyorum ama seni bulana kadar okuyacağım.
Ufku, kafatasının içine hapsolmuş; düşüncesi, cezaevi gardiyanı gibi dolaşan fakat gücü yettiği mahkuma eziyet eden zavallı insanlara laf anlatmaktan vazgeçtim.
Elimde olmayan nedenlerden ötürü sevdim seni;
İnan, hayatımın ipleri benim elimde olsa,
çekmezdim bu aşk isimli ağır yükü.
Ben sana yanacağım, sen bana güleceksin;
Ben sana düşeceğim, sen bana güleceksin.
Sırf sen gül diye, ben ateşi harlayacağım.
Ben bunca odunu sana yanmak için taşımışım;
Sobada gürleyen odun bile üşüdü gittin diye.
Bu nasıl yangındır, alevi olmayan;
dumana boğulan.
Boyundan büyük işlere kalkıştım bilirim;
Severim mübalağa sanatını, konu sen olunca.
Biraz seni anlatırım kendime ama hep dinlerim.
Her gece uykuya yenik düşüp,
kapanan gözlerini seyretmek gibi hayaller kurdum.
Şimdi göz göze gelmek istemeyecek kadar uzaksın bana.
"Bir de diyorlar ki, ne derdin var sanki senin, yahu? Sen hiç kitap karakterleriyle kavga ettin mi? Hiç kitap karakterine akıl verdin mi? Sen hiç kitap okudun mu? Bir kitap alıp, kaç sayfa diye son sayfasına baktın mı? Kalın bir kitabı görünce 'Başlasam mı? Bitirebilir miyim?' diye sıkıntıya düştün mü? Gelmiş bana derdi yok diyor; haddini bil! Raskol’un baltası gibi keskindir sözlerim, Raskol’un vicdanı kadar merhametlidir kelimelerim. Ben ne söylediğime bakmıyorum çünkü sen, anlamak istediğini anlıyorsun ve eminim ki, bu yazıyı okurken de ne demek istediğimi düşünmedin; 'Ne anladım?' düşüncesiyle okudun."