erfdali
@erf_dali
Cümle, evlaymış insanla buluşana kadar. Gel arınalım cümle insandan, uçsuz bucaksız; sınır, kuşak tanımayan sevdalara, tükenmeyen umuda yol alalım.
Şu anda okuduğu kitaplar
Niçin ölülerin ardından tereddütsüz iyi konuşurken, yaşayanlar hakkında hep belirli bir temkinle konuşur insanlar diye sorulduğunu işittim. Şu cevabı veriyorlardı: Çünkü onlardan korkacak bir şeyimiz yok, berikilerse bir yerde yolumuza çıkabilirler. Ötekilerin anısıyla ilgili kaygılarımız böylesine lekelidir. Çoğunlukla bencil bir şakadır bu, buna karşılık hayatta kalanlarla ilişkilerini daima canlı ve faal tutmak, kutsal bir ciddiyet taşır.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
...
En azından ölümden sonra en nihayet erişilecek genel eşitliğin saf duygusu, bana kendi şahsiyetlerimizi, bağımlılıklarımızı ve hayat şartlarımızı inatla, kaskatı sürdürmekten daha sükûnet verici geliyor.
Eduard "Hayatın bu belirsizliği içinde," diye bağırdı, "bırakın da bu umut ve endişe arasında muhtaç kalbe bir tür kutup yıldızı kalsın da, yönünü oraya çevirmese bile gözünü oraya dikebilsin."
Sonsuz bir sabrı olmalı insanın; rahatı yerinde olan, o halin katılığıyla, sonsuz bir acının olabileceğini kabul etmek istemez. Evet, bazı hallerde vardır öylesi! O zaman, her teselli alçakça, ümitsizlikse ödev olur. Kahramanları tasvir etmeyi iyi bilen soylu bir Yunanlı, acının tazyiki altındayken onların ağlamasını da asla hor görmez. Vecizesi bile, 'Gözü yaşlı adamlar iyidir,' der. Kalbi kuru, gözü kuru olan, ayrılsın gitsin yanımdan! Mutsuzluğun kendilerine ancak gösteri olarak hizmet ettiği mutlulara beddua ederim. Bedenî ve manevi eziyetin en korkunç hallerinde bile hâlâ soylu bir tavır takınmalıdır mutsuz kişi, böylece onun tezahüratına nail olabilecek ve bu dünyadan göçüp giderken, gözleri önünde haysiyetiyle can veren bir gladyatör misali alkış tutulacaktır kendisine. '*'
...unutmamalıydı ki, insan için en büyük şeref, talihsiz durumlarda kendine hakim olmak, acıyı sükûnet ve vak'arla taşımaktı, işte o zaman kendisine üst düzeyde değer verilir, saygı görür ve örnek gösterilirdi.