Önce bilgiyle,sonra düşünmeyle gelen,insanın kendini üstün görmesi,diğer bütün konuşan yaratıkları ilk bakışta yargılaması belli bir yaşa kadar devam eder.Sonra bir gün fark edilir hiçbir canlının anlaşılabilecek kadar basit olmadığı.Ve yıllarca sadece kendini çift hatta daha fazla sayıda hayat sahibi gördüğünden,şaşırırsın bir benzerini başkalarının da yapabilmesine.Hatta senden yüz kitap daha cahillerin aklından geçenleri okuyamadığın için utanırsın kendinden.Oysa onlara benzememek için hiçbir iş yapmamış,hiçbir inanca ve amaca sahip olmamışsındır.Sadece gözlem ve eleştiri vardır hayatında.