Mənim ilk oxuduğum kitab "ölümə gedənlərin son rəksi" məndə çox böyük yara buraxdı , bu kitabın hər cümləsiinə pis olur ağlayırdım , ən çoxda ağladığım yer isə Mirkazımın qardaşı ilə telefon danışıq hissəsi oldu. Qəlbim parçalandı.....
Evin zəngi çalındı, Yunis telefon dəstəyini götürdü və qadın səsi eşidildi.
-Alo!?- dedi
-Bura Bakıdır?
+Siz hara zəng vurmuşsunuz?
-Bakıya
-Deməli bura Bakıdır .
+Siz hardan zəng vurmuşsunuz?
-Cəhənnəmdən!- zəng vuranın əsəbi səsi eşidildi.
Yunis hiss etdi ki , bədəninin anlaşılmaz bir vahimə bürüyür. Hətta səsidə titrəməyə başladı.
(Hekayə başlayıb bitənə kimi Yunisin qulağından o zəngin səsi birdə getmədi)
Yunis dönüb arvadına baxdı . Nəsə demək istədi . Amma dili söz tutmadı . Heyrət dolu nəzərlərini bir müddət onun üzərində gəzdirəndən sonra , nəhayət səsi titrəyə-titrəyə dilləndi.
-Yəni sən doğrudan da, heçnə eşitmirsən?...
Çalışın səhv etməyin qızlar yoxsa sizi anlamaq istəməyən bu amansız cəmiyyət səhvinizi əsla bağışlamayacaq . Lap Tanrı bağışlasada , bağışlamayacaq....
Nüranə :
(Əri onu söysə də , döysə də , təhqir etsə də , ərimdir ! Deyib dözmüşdü)
Səh 369.
( Barış Manço oxuyurdu: -unutma ki , dünya fani, verən Allah alır canı... )
Əsaslandırılmamış qorxular belə real sayıla bilər və onları nəzərdən qaçırmaq olmaz. Həqiqətə uymayan ümidlər belə müharibəyə səbəb ola bilər. Faktlar belə nə qədər real olsa da , bəzən problemi həll etməyə kömək edə bilməz.