Millet birbirine sarılmayı unuttu, birbirinin gözünün içine muhabbetle bakmayı, birbirlerine sevgi duymayı, saygı duymayı. İnsanlar insan olmayı unuttu.
Depresyon insanın aklının başında olmaması değil ki zaten. Aklının bitkin düşmesi, düşünecek gücü kendinde bulamaması, konuşacak takati olmaması, umut etmekten yorulması, iyimserlik denen o duyguyu tümüyle kaybetmesi.
Aynı nesneler oradaydı, ama onları canlandıran ruh sönmüş, bir alev gibi silinip gitmişti. Aşk uçup gittiğinde, aşıkların birbirlerini bir daha görmemelerinin ne denli korkunç bir zorunluluk olduğunu anladım.
Her şey olduğun yerde bir hiç olmak! Yaşamın neşeli ışıklarının parıldadığı yerde ölümün sessiz soğukluğuyla karşılaşmak!
Sayfa 222 - Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları·Kitabı okudu