Araları biraz bozulunca Solveig ve o oturup konuşurlardı. Sözcükleri üzerlerinde bir yerde buluşurdu ve bunun da bir faydası olduğunu görmüştü. Sözcüklerin tınısının iyileştirici bir etkisi olduğunu hatırlıyordu; anlamlarının değil, sadece tınılarının.
İnsanlar bir şeyler isterler, sonra tam tersini isterler, ardından birazcık daha farklı bir şey isterler ve aslında ifade ettiklerinden başka bir şey istemediklerini anlamadığında da sinirlenirler.