erva kara
@erva_kara
Sonra İşte Uyandım kitabının yazarı
Merhaba.
Son dönem kadın yazarlar arasında okuduğum en iyi öykü kitaplarından biri Erva Kara'nın "Sonra İşte Uyandım" kitabı.
Öte Dünya öyküsüne bayıldım. Kaplumbağa öyküsünü okuduktan sonra ise mutfağa girip patates kızarttım. Ama şu an kaldığım evde balkon olmadığı için orada oturup yiyemedim
Yazara ayrı bir teşekkür daha etmek istiyorum.
Son yıllarda kadın yazarların maalesef aynı hataya düştüğünü düşünüyorum. Belki hata değil, yaşanan meselelerden dolayı bir isyan.
Genelde kadınlarla ilgili tamamen intikamcı bir şekilde öyküler yazıyorlar. Haklı sebepler var. Yazılması da kötü değil. Ama kitaplarında neredeyse tamamıyla bu konu var.
Erva Kara'nın "Kadınlar" bölümünü okumadan evvel birkaç gün durdum. Aynı hayal kırıklığına uğramak istemedim sanırım
Ama o bölümde bile bir isyandan çok edebi bir zevki tattım. Yazılacaksa böyle yazılmalı işte dedim
Öykülerin kurgusu çok iyi. Bir okur olarak yazarın bir novella ya da roman yazmasını sabırsızlıkla bekliyorum. Her öyküsünde ayrı bir atmosferi hissettiriyor. Uzun bir anlatıda bize bir atmosfer şöleni yaşatacağını düşünüyorum.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
"İçimde dinmeyen bir yalnızlık.''
''Bilmediğim ve bilmek istemediğim nice şeyle sarılmıştı etrafım. Ben bir tek şeyi bulmak istiyordum, yitirdiğim cenneti. Bilinmeyen her şey kadar korkuttu beni yokluğu. İçimde günden güne büyüyen bir soru: "Adem'i gördünüz mü?"
''Onu hiçbir rüyamda bulamadım.''
Sonra İşte Uyandım kitabı Rüyalar, Kadınlar ve Uyanış başlıkları ile üç bölümden oluşuyor ve her bölümde başlıklarla ilgili ayrı ayrı öyküler yer alıyor.
İçerisinde ki öyküler anlatıdaki derinliği ile gerçekten etkiledi ama tekrar tekrar okuduğum ve beni çok etkileyenler 'buraya kadar havva', 'kağıt kanatlı benu've 'tor' başlıklı öykülerdi. Her biri ayrı ayrı çok özeldi güzeldi benim için, bu sayfalar içerisinde
"Rü ya gör mek is ti yo rum." dediğim nice hisslerle.
Erva Kara bambaşka bir hiss oluşturuyor kalbimde,
cümleleri ile okumaları ile dinledikleri ile tamamlanıyorum, çoğalıyorum.
Keyifli okumalar dilerim.
"Dünya da lazım Yusuf. Dünyadan vazgeçmek için, önce dünyayı tatmak lazım."
''Hepimiz kovulmadık mı senin cennetinden? Bizler, düş görme uğruna sırtlanmadık mı karanlık dağları. Bunu neden hatırlamıyorlar? Asıl gerçeklik algısını yitirenler onlar!''
"İnsan, bir kuyuya ya düşer ya da başında ağlar. Kuyunun içine yeterince bakarsan o da senin içine bakar bakmakla kalmaz içine çeker. Acziyetimi unuttuğum günlerde, baktığım kuyuyu taşlarla doldurup kapatmak istedim. Elimde biriktirdiğim taşlarla kalakaldım kuyunun başında. Her taşa bir kelime bulup, hikâyeler yazdım. Yazdıkça, kelimelere büründü acılarım. Hafifler gibi oldum, geçecek sandım. İçime üşüşen şeytanları kelimelerimle yenecektim. Oysa hep yenik düştüm bütün cephelerde. Şeytanlarımdan kaçıp, kuyulara sığındım. Düştüğü yerden kalkarmış insan! Ben, düştüğüm yerden kalktığımı sandığım yere düştüm.''
Ellerim sımsıkı tutsun istiyorum sevdiklerimi. Sanki hep yarım avuç tuttum şimdiye dek, kayıp gittiler. Aklım burada değil, aklım çok da uzak olmayan uzak bir yerde. Gidemediğimiz her yer uzak sayılıyor.
Kitaplardaki gibi tutku dolu bir aşk yaşamak isterken her kitap ona biraz daha yalnızlık katmıştı. Üç yüz seksen beş sayfalık yalnızlıklar, iki yüz altmış yedi sayfalık yalnızlıklar, yüz sekiz sayfalık yalnızlıklar… Yalnızlıklarını alt alta yazıp toplayabilirdi. Yalnızlıklarının toplamını ömründen çıkarıp yaşama ne kadar borçlu olduğunu hesap edebilirdi.
"İnsanın çok iyi bildikleri, nasıl da bilmediklerine dönüşebiliyormuş meğer."