Kendi kendine "Şimdi buna sahibim, bu yüzden mutluyum." demesi gerekirken tam Viktorya çağına özgü bir şey söylüyordu: "Buna sonsuza kadar sahip olamam, bu yüzden de üzgünüm."
Yalnız kalmak, terk edilmek, unutulmak... Bunların hangisinden daha çok korkuyorum?
Belki de unutulmak en kötüsü.
Yalnız kaldığımda bir yerlerde birinin beni düşündüğünü hayal edebilirim hep.
Terk edildiğimde özlendiğimi, o kişinin yaptığından pişman olduğunu hayal edebilirim.
Unutulduğumda ise hayal edecek hiçbir şey bulamam.
Sanki bu dünyada hiç var olmamışım gibi...