Qacar:
Bəs baş əymədiniz?
Vaqif:
Əymədim, bəli!
Əyilməz vicdanın böyük heykəli...
Qacar:
Qılınclar toqquşub iş görən zaman, Neylər dediyiniz quru bir vicdan?
Vaqif:
Vicdan dedikləri bir həqiqətdir Beşiyi, məzarı əbədiyyətdir...
Qacar:
Bəs zindan necədir, qaranlıq zindan?!
Vaqif:
Soyuq məzara da zinətdir insan.
Qacar:
Yenə göylərdədir şair xəyalın?
Vaqif:
Əzəldən hüdudu yoxdur kamalın...
Qacar:
Aha... sınayırdım idrakınızı, Doğrudan bir şair görürəm sizi, Xoşbəxt xəlq eləmiş sizi Yaradan!
Vaqif:
Dünyada qalacaq yalnız Yaradan!!!....
Keçdi pəncəmizə gözəl Qarabağ, Öpsün qılıncımı hər qaya, hər dağ,
Mən Qacar nəsliyəm, şahlar şahıyam,
Mən də yer üzünün bir Allahıyam. Gərək biz qoymayaq daşı daş üstə,
Atın yığın-yığın leşi baş üstə!
Mənim vicdanım da, qəlbim də qandır,
Dünya qan üstündə bir xanimandır!..