başka bir şey de var ki, insan sıkıntılarını düşünmeye meyillidir ama sevinçlerini hesaba katmaz. eğer yapması gerektiği gibi, onları da saysaydı, herkes yeterince mutluluğun kendisine sağlandığını görürdü.
o zamanlar beni endişelendiren başka durum da, benim gibi kimsenin olmayışı ve benim kimseye benzemeyişimdi. 'herkese karşı tek başımayım' diye düşünüp durdum.
hadi, insanın aptal olmadığını varsayalım. aptal değilse bile, gaddarlık derecesinde kıymet bilmezdir! şaşılacak kadar kıymet bilmezdir, açıkçası, insanın en iyi tanımının 'iki ayaklı nankör' olduğuna inanıyorum.
peki, bu ukalalar, insanların normal ve erdemli seçim yapmak istediklerini nereden biliyorlar? insanın mantıklı ve çıkar sağlayan seçim yapmak istemesi gerektiğini nereden anlamışlar? insanın asıl istediği, özgür bir seçimdir, bu özgürlük neye mal olursa olsun ve sonucu ne olursa olsun.