1k kitaptaki ilk incelemem beni son zamanlarda en çok etkileyen kitapla olsun istedim. Şermin Yaşar’dan okuduğum ilk kitap aynı zamanda,kızdım kendime onunla bu kadar geç tanıştığım için. Eşinin ani ölümünden sonra 4 çocuğunun arasında kendini yarım kalmış hisseden bir anne ve çocukluğundan itibaren annesiz kalmış,hep bir şeylerin umudu ve özlemiyle yaşayan bir evladın tesadüfen buluşmasının hikayesi. İkisi de aslında birbirlerinin yaralarına dokunduklarından habersiz kendi hikayelerini anlattıkça,her şeye rağmen hayatlarının geri kalanına daha umutla bakabilmek için kendilerinde bir güç buluyor. Olaylara karşımızdakilerin bakış açısından da bakıp empati yapabilmeyi,büyüklerimize belki de gereken saygı ve şefkati göstermediğimizi, kaç yaşında olursa olsun insanın içinde hep bir umut ve yaşama sevinci arayışı olduğunu çok akıcı bir dille anlatmış yazar. Kitabı okumadım sözcüklerin,cümlelerin içinde aktım gittim sanki. Hem üzücü,hem etkileyici aynı zamanda kendimizi de sorgulamamızı sağlayan çok güzel bir kitaptı. Kitabın sonunda Meltem’in kendini ‘’tamamlanmış’’ hissetmesine çok sevindim,umarım Selime teyze de sonunda çocuklarından istediği ilgi ve sevgiyi alarak mutlu olmuştur.