Tezer Özlü ile aynı yeryüzünü paylaşmayı hak edecek ne yaptık? Sonsuzluk düşünün ulaştığı hiçlik yani bir özgürlük özlemidir anlatılan. “Bizler” gibi olmayı reddeden, yaşamın bütün detaylarının heyecanlandırdığı, yaşamla sonsuz bir birleşmeden doğan hazları iliklerine kadar hisseden, gerçekten de “gamlı bir prenses” geçti bu dünyadan. Gerçek varoluşuna ulaşma deneyimi yaşamak için hiç umut vadetmeyen bir dünyadan ne beklenirdi oysa?
“Ah, kimselerin vakti yok durup ince şeyleri anlamaya.” diyen Gülten Akın’la aramızdaki fark günden güne açılırken durup vaktimizi böyle yazarlara harcamaktan daha faydalı ne olabilirdi?
Farklı mecralarda, zamanda sürekli sıçramalarla ilerleyen ve içe dönük bir anlatımın ağırlıklı sergilendiği romanda otobiyografik izlerin hissedildiğini inkar edemeyiz. Bir ölüm düşüncesinin onu daima izlediği sokaklar, evler, odalar, düşler... Zaman zaman Anadolu’nun bozkırında hüzünlenip coşan; Almanya’nın sokaklarında,evlerinde tam olarak tanımadığı insanların yaşamlarının heyecanlandırdığı, “delilik” ile makul olanın sınırlarında, ızdırabın ortasında bir dünyalı o. O ve onun gibilerini tanımalı insan. Kitaplarını okuyarak ve kitaplar okuyarak... 
Tezer Özlü
Tezer Özlü