ve ilk defa insanlığın var olma sebepleri ni anladığına inanmıştı. İnsanlar düşman bile olsalar birbirlerine muhtaçlardı ve birisi tarafından sevildiğini hissetmek dünyayı daha da güzel kılıyordu.
Rusya'daki devlet dairelerinde çalışan memurlardan daha sinirlisini bulamazsınız. Bugünlerde herkes, kendilerine yapılan küçücük bir eleştiriyi bile, dahil oldukları topluluğa yönelik algılıyor.
Kovalev mut luluktan neredeyse kahkaha atacaktı. Ama bu hayatta hiçbir şey uzun sürmez; ikinci kez duyduğu mutluluk da, ilkine oranla pek cansızdı. Üçüncü kez duyacağı mutluluk biraz daha zayıflayacak, en sonunda da yok olup gidecekti. O da eski ruh haline dönecekti, tıpkı taşların suda sektirilmesiyle oluşan halkaların bir süre sonra kaybolması gibi...